839

วิถีแห่งความมั่นคงทางอาหาร วิถีพอเพียง แบ่งปัน ผูกพัน ดิน น้ำ ป่า งานพิธีมอบรางวัลลูกโลกสีเขียว

งานพิธีมอบรางวัลลูกโลกสีเขียว ครั้งที่ 15 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 26-26 พฤศจิกายน 2556 เปลี่ยนสถานที่จัดจากเดิมที่ตึก ปตท. มาเป็นโรงแรมรามาการ์เดนส์ ซึ่งยังคงความคึกคัก อบอุ่น ด้วยพี่น้องผองเพื่อนชาวชุมชนลูกโลกสีเขียวจากทั่วประเทศ 

เสียงเป่าสะไนเครื่องดนตรีทำจากเขาควายของเด็กชายวรเชษฐ์ ศรีจาคำ โรงเรียนเมืองดงทำหน้าที่เบิกฤกษ์เปิดงาน สะกดให้ทุกคนจดจ่อราวกับตกอยู่ในภวังค์ ก่อนที่ผู้อาวุโสจะได้รับเชิญขึ้นนั่งบนเวที อาทิ พ่อหลวงปรีชา ศิริ ลุงปั๋น อินหลี พ่ออนันต์ ดวงแก้วเรือน และป้าทิวาพร ศรีวรกุล ซึ่งท่านเหล่านี้ล้วนเป็นบุคคลแบบอย่างของการอุทิศตนเพื่องานอนุรักษ์ และสร้างแรงบันดาลใจให้แก่คนรุ่นหลัง โดยมีลูกหลานนั่งคุกเข่าพร้อมกับถือเทียนแพ แสดงมุทิตาจิต “แด่ท่าน...ผู้เป็นแรงบันดาลใจ” เพื่อแสดงถึงความเคารพ ความกตัญญู และความนับถือในการที่ท่านได้ดูแลรักษาธรรมชาติ 

ปีนี้มีชุมชน บุคคล และกลุ่มเยาวชนได้รับการเชิดชูยกย่องมากถึง 56 รางวัล นอกจากความชื่นชมยินดีให้กำลังใจแก่ผู้อนุรักษ์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ผู้ร่วมงานยังได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับปาฐกถา เวทีอภิปรายและสัมมนาวิชาการ ภายใต้ประเด็นร่วมกันเรื่อง “ความมั่นคงทางอาหาร” 

ดร.สมศักดิ์ สุขวงศ์ ที่ปรึกษาอาวุโสศูนย์ฝึกอบรมวนศาสตร์ชุมชนแห่งภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก เริ่มต้นนำก่อนในเรื่อง “ใครคือผู้กำหนด...อนาคตความมั่นคงทางอาหารของไทย” ซึ่งเป็นได้ชวนคิด ชวนคุยและวิพากษ์ “ความมั่นคงทางอาหาร” ผ่านคำถามหลักๆ 4 ข้อ คือ1) ทำไม “วิถีพอเพียง แบ่งปัน ผูกพัน คน น้ำ ป่า” กับ “ความมั่นคงทางอาหาร” จึงเป็นหัวข้อสำคัญ การรักษาป่าชุมชนในยุคแรก เพื่อรักษาแหล่งอาหาร แต่เดี๋ยวนี้ เรายังมีความมั่งคงทางอาหารจากป่าชุมชนหรือไม่ และความไม่มั่นคงทางอาหาร ไม่ใช่สาเหตุของการทำลายป่า แต่การทำลายป่าต่างหาก เป็นสาเหตุของความไม่มั่นคงทางอาหาร 2) ความมั่นคงทางอาหารของใคร? ผลิตที่ไหน? ให้ใครกิน? ปัญหาน่ากลัว คือการฮุบที่ดินจากเกษตรกรรายย่อยโดยกลุ่มทุนทั้งในประเทศและต่างชาติ หรือควรทำลายเขตแดนกั้นระหว่างป่าไม้กับเกษตร วนเกษตรซึ่งเป็นทางออกหนึ่ง หรือจะนำต้นไม้เข้าไปปลูกในฟาร์มให้มากขึ้น 3) เกษตรกรรายย่อยมีความสำคัญต่อระบบกลไกตลาดและธรรมาภิบาลอย่างไร เพื่อเป็นการช่วยเหลือ ธรรมาภิบาล หมายถึง การบริหารจัดการทรัพยากร โดยภาครัฐอย่างเป็นเบ็ดเสร็จ โดยเคารพสิทธิชุมชนให้ความเป็นธรรมกับการเข้าถึงความมั่นคงทางอาหารในระดับท้องถิ่น 4) เวลามีน้อย ทุนนิยมวัฒนธรรมโลกกำลังทะลักเข้ามา เรื่องที่ต้องทำมีมากมาย เงินก็ไม่ค่อยมีเราจะโฟกัสเรื่องอะไร 20 ปีก่อนเราอยากเป็นเสือตัวที่ 5 ของเอเชีย แต่ความฟุ่มเฟือยไม่รู้จักคำว่าพอดี ก็เกิดเศรษฐกิจฟองสบู่แตก

หลังจากวันนี้ไป...ไม่ว่าจะอย่างไร พวกเราต่างตระหนักรู้แล้วว่า เราต้องรักษาทรัพยากรธรรมชาติ ดิน น้ำ ป่า เพราะนั่นหมายถึง การรักษาคลังอาหารตามธรรมชาติต้นทุนต่อความมั่นคงอาหาร เมื่อใดที่เราทำลายผืนป่า ก็เท่ากับเรากำลังทุบทำลายตู้กับข้าวของเราและลูกหลานในอนาคตของเรานั่นเอง 
 


839