656

ปีที่ 14 ฉบับที่ 54 สายน้ำเพื่อชีวิต

เมื่อแม่น้ำร้องไห้
   คำเปรียบว่า “แม่น้ำดุจสายเลือด” นั้นเป็นความจริงแท้แน่นอน นั่นก็เพราะแม่น้ำลำธารเป็นแหล่งอาหาร
ที่หล่อเลี้ยงคนในทุกหนทุกแห่ง และแม่น้ำล้วนเป็นที่ตั้งของวัฒนธรรมแห่งมนุษยชาติ ดังจะเห็นอารยธรรม
ที่ยิ่งใหญ่ของโลกล้วนแต่กำเนิดอยู่ในแถบลุ่มแม่น้ำแทบทั้งสิ้น เช่นเดียวกับประเทศไทย จากเมืองกรุงเก่า
พระนครศรีอยุธยามาจนถึงกรุงเทพฯ เมืองหลวงในปัจจุบัน ก็ตั้งถิ่นฐานสร้างบ้านแปงเมือง
มาตลอดสองฝั่งแม่น้ำและในบริเวณลุ่มแม่น้ำเจ้า พระยา แม่น้ำนั้นจึงสำคัญต่อการดำรงชวีติ ของผู้คนอย่างยิ่ง
   แต่มนุษย์กำลังใช้ประโยชน์จากสายน้ำอย่างมากเกินไป จนทำให้เกิดวิกฤตในหลายพื้นที่ไม่สามารถใช้น้ำอุปโภคและบริโภคได้ ข่าวร้ายล่าสุดองค์การสหประชาชาติเพิ่งประกาศว่า การดื้อยาปฏิชีวนะ และยาต้านจุลชีพอื่นๆ เป็นวิกฤตระดับโลก เพราะมีผู้เสียชีวิตจากการดื้อยาอย่างน้อย700,000 คนต่อปี สาเหตุเกิดจากการสัมผัส หรือการใช้น้ำที่มีการปนเปื้อนยาปฏิชีวนะ บางพื้นที่มีปริมาณสูงเกินระดับปลอดภัย ซ้ำเติมปัญหาที่เพียบหนักอยู่แล้ว ทั้งน้ำเสีย น้ำปนเปื้อนสารเคมี น้ำแล้งจัด กระทั่งขาดแคลนน้ำอย่างรุนแรง นอกจากนี้การเปลี่ยนแปลงทางกายภาพของสายน้ำและระบบนิเวศแม่น้ำ อันเนื่องจากกิจกรรมของมนุษย์ ทั้งการใช้ประโยชน์ทางการเกษตร การพัฒนาที่ดินในลักษณะต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น การก่อสร้างโรงงาน จัดตั้งนิคมอุตสาหกรรม การคมนาคม และที่อยู่อาศัย ประกอบกับจำนวนประชากรและการบริโภคที่เพิ่มสูงขึ้น เป็นตัวเร่งทำลายระบบนิเวศ
สายน้ำขนานใหญ่
   ถึงเวลาที่จะต้องช่วยกันฟื้นฟูและเยียวยาแม่น้ำ ก่อนที่จะสูญเสียทุกอย่างไป...


656